Każda z nich była … krawatem!
Tak - specjalnym krawatem.
W takim można by było nawet udać się na wesele - skoro zaprojektował go… własne dziecko!
W szpitalnej codzienności nie zawsze można świętować tak, jak by się chciało.
Dlatego tym bardziej cieszą chwile, które pozwalają zatrzymać się na moment i powiedzieć:
„Tato, dziękuję, że jesteś”.
Bo tata to nie tylko superbohater od naprawiania zabawek czy noszenia na barana.
To także wsparcie podczas badań, obecność przy łóżku szpitalnym, dodawanie otuchy
w trudnych chwilach i uśmiech, który pomaga przetrwać nawet najgorszy dzień.
Dziękujemy wszystkim Tatom za ich siłę, cierpliwość i bezwarunkową miłość.
Życzymy Wam wielu powodów do dumy, radości i pięknych chwil
spędzonych z dziećmi – nie tylko od święta.
